Carpe diem.

Τετάρτη, Μαρτίου 24

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος!!!

Καλοί μου φίλοι,

σας γράφω σιγά σιγά γιατί ξέρω πως δεν σας αρέσει να διαβάζετε γρήγορα.

Το blog μου δεν είναι πια στην παλιά διεύθυνση. Διάβασα ότι μας την πέφτουνε (των bloggers ντε!) σχετικά με την ελευθερία του λόγου και το μετακόμισα σε νέα διεύθυνση. Δεν μπορώ να σας την αποκαλύψω, γιατί είναι τόσο μυστική που δεν την ξέρω ούτε κι εγώ.

Μου είχατε κάνει παράπονα ότι το blog δεν φορτώνει γρήγορα. Έβγαλα λοιπόν όλες τις φωτογραφίες και τα video και τα έβαλα στο sidebar. Τώρα πιστεύω να είναι εντάξει.

Κατά τ' άλλα όλα λειτουργούν τέλεια κι έχω φτάσει αισίως τους 305 συνοδοιπόρους και βάαααλε αν υπολογίσω και το Fb! Πρέπει να έχει γίνει όμως κάποιο λάθος και με θεωρούν στη google σπουδαιότερο πρόσωπο απ' ότι είμαι. Όταν κάνω σύνδεση στο google friend connect σας βγάζει εσάς από κάτω κι εμένα από πάνω, να σας κοιτάζω αφ' υψηλού. Μάλλον μ' έχουν μπερδέψει με κάποια άλλη, τί να πω!

Μου ήρθε μια ιδέα τις προάλλες για ανάρτηση, όμως δεν έγραψα τίποτα γιατί φοβήθηκα ότι θα χάσω την ιδέα. Κι έτσι κράτησα τα χέρια μου μακριά απ' το πληκτρολόγιο. Ελπίζω να σας άρεσε γιατί έκανα πολύ κόπο να την κατεβάσω... την ιδέα και χάρηκα που τελικά δεν την ανέβασα... την ανάρτηση.

Χαίρομαι πάρα πολύ με τα σχόλιά σας κι αυτά που γράφετε κι αυτά που δεν γράφετε. Και γενικά ό,τι, όπως κι όπου με γράφετε πολύ μ' αρέσει και σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως. Αυτός εξ άλλου ήταν κι ο σκοπός μου όταν ξεκίνησα το blog, να μείνω γραμμένη κάπου.

Το μόνο κακό απ' όλη την χρονιά που πέρασε, είναι ότι δεν κατάφερα να μετρήσω τα link που μου κάνατε και τα link που δεν μου κάνατε. Αρχίζω να μετράω τα πρώτα και χάνω το μέτρημα στα δεύτερα και τα μπερδεύω. Γι' αυτό κι εγώ σας έχω κάνει όλους link κι ελπίζω να σας αρέσει, γιατί ειλικρινά το έκανα με πολύ τρυφερότητα και προσπάθησα να μην σας πονέσω.
Μόλις καταφέρω να τα μετρήσω θα σας ενημερώσω με extra tip No2.

Ελπίζω να συνεχίσει έτσι ο καιρός και η σκόνη απ' την Αφρική να μην ξεχνάει να μας επισκέπτεται συχνά. Είχα χάσει ένα σκουλαρήκι κάποτε στην Αίγυπτο και περιμένω να βρέξει για να το βρω.

Κλείνοντας σας φιλώ γλυκά κι ελπίζω να μην έχω γεμίσει τζάμπα την οθόνη μου κραγιόν.
Μακάρι να τα λέμε γι' άλλον έναν χρόνο!

Γεια μααααας!

Gif - Picture for Me

Δευτέρα, Μαρτίου 8

Oscar(ο) με πατάτες...

Μέσα στον χαμό των τελευταίων ημερών, είδαν πολλά τα μάτια μας κι άκουσαν τ' αφτιά μας άλλα τόσα.
Οι Γερμανοί ξανάρθαν με το photoshop στον ώμο.
Η λιτότητα πήρε σάρκα κι οστά κι αποτελεί γεγονός, ακόμα μια φορά.

Η τσόντα της Τζούλιας έγινε μέγα θέμα.

Και φυσικά έλαβε χώρα η απονομή των φετινών oscar!

Κάπου ανάμεσα σ' όλα αυτά με κατέκλυσαν οι σκέψεις οι σχετικές με το "πού πάμε ρε?" κι άλλες ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου.

Και χαμένη όπως ήμουν, είδα ξάφνου την αλήθεια, ντυμένη (ο λόγος το λέει) το μαύρο στριγκ της και βαμμένη (πάλι ο λόγος το λέει χεχεχε!) όπως τα ζόμπι στην cult ταινία "τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα".
Μέσα απ' το ξανθό μαλλί και το σέξυ βλέμμα προς την -ανύπαρκτη στα μάτια της- κάμερα, πέταξε αυθορμήτως την ατάκα που αντιπροσωπεύει την ελληνική πραγματικότητα. Έδωσε ρέστα περικλείοντας μέσα σε μια φράση τα "πάντα όλα" του Έλληνα.

"Είσαι τελείως ηλίθιος, έλα να με "μαμήσεις"!!!



Το Oscar λοιπόν, πάει δικαιωματικά στην Τζούλια με την οικολογική συνείδηση -μας άνοιξε νέους δρόμους όσον αφορά την ανακύκλωση των κενών περιεχομένου φιαλών- που τίποτα δεν "νοιώθει", αλλά εξακολουθεί να τον παίρνει από συνήθεια και μάλιστα απ' τους ηλίθιους.

Οι φελλοί, τα σκατά και τ' άδεια βαρέλια όχι μόνο επιπλέουν, αλλά "μαμάνε" κιόλας.
Αμ! πώς!!!