Carpe diem.

Κυριακή, Μαρτίου 22

Ρε, πού πάμε ρε?

Φοβάμαι που ψηφίζουν κι αποφασίζουν για μένα κάποιοι, που όχι δυο γαϊδουριών άχυρα δεν μπορούν να μοιράσουν, αλλά ούτε να ξεχωρίσουν το άσπρο απ' το μαύρο. Το δεξί απ' το αριστερό, τη βρώμα απ' το άρωμα κ.ο.κ.
Φοβάμαι που συναντώ καθημερινά άτομα χαμένα στην άγνοιά τους. Άτομα που ενημερώνονται για τα κοινά αποκλειστικά απ' το μαγικό κουτί. Κι αν αυτό που βλέπουν εκεί μέσα δεν ταιριάζει μ' αυτό που ζουν καθημερινά, το παραβλέπουν και στην σύγκριση κερδίζει το κουτί!
Αν τους πουν πως πρέπει να χαρούν, εκείνοι χαίρονται ακόμα και χωρίς να αναγνωρίζουν τον λόγο. Κι αν τους πουν να ταμπουρωθούν γιατί κρέμεται "ένας κίνδυνος" πάνω απ' τα κεφάλια τους, τότε ταμπουρώνονται κι αγριεύουν μάλιστα. Κι ας μην αναγνωρίζουν τον κίνδυνο και πάλι!
Αυτοί οι ίδιοι μεγαλώνουν παιδιά, κι έχουν την απαίτηση να τους μοιάσουν σ' όλα.
Είναι εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους αλάνθαστο και την τελειότητα τους γεγονός.
Εκείνοι, που ξανά θ' αποφασίσουν και για μένα και για σένα και μετά θα βρίζουν τους υπόλοιπους για φταίχτες.

Κατάλαβες? Ή μήπως όχι....

Δεν υπάρχουν σχόλια: